Hai proxectos que non chegan facendo ruído, senón pedindo silencio. Mozas da miña aldea é un deses traballos que che convidan a parar, escoitar e lembrar de onde vimos.

Trátase dun documental promovido pola Deputación de Pontevedra que se constrúe ao longo de cinco episodios, centrados nas cantareiras e nas mulleres que mantiveron viva a tradición oral a través da poesía e do canto popular. Mulleres da aldea, sen escenario nin micrófono, pero cunha memoria e unha forza que xa quixeran moitos arquivos oficiais.

Ao longo do documental mestúranse as voces de persoas investigadoras da música tradicional galega coas das propias protagonistas. Non para explicarlles nada, senón para acompañar, contextualizar e deixar falar a quen realmente ten a palabra. Porque aquí a teoría non tapa a experiencia: camiñan xuntas.

As coplas aparecen como o que sempre foron: ferramentas para vivir. Para traballar, para rir, para picar, para namorar, para desafiar e tamén para dicir cousas que non sempre se podían dicir doutra maneira. Nada de folclore de postal. Isto vai de cociñas, de eiras, de camiños, de festas pequenas e de memoria grande.

Ao longo do documental mestúranse as voces de persoas investigadoras da música tradicional galega coas das propias protagonistas. Non para explicarlles nada, senón para acompañar, contextualizar e deixar falar a quen realmente ten a palabra. Porque aquí a teoría non tapa a experiencia: camiñan xuntas.

As cantigas aparecen como o que sempre foron: ferramentas para vivir. Para traballar, para rir, para picar, para namorar, para desafiar e tamén para dicir cousas que non sempre se podían dicir doutra maneira. Nada de folclore de postal. Isto vai de cociñas, de eiras, de camiños, de festas pequenas e de memoria grande.