Skip to main content

Cantigas Atopadas:

Parabéns

Atoparonse: 144 resultados

Maruxiña dam'un bico

heiche de dar un abrazo,

non quero bicos dos homes

Que me saben ao tabaco.

O meu amor olvidoume

pensando que eu que choraba,

nunca chorei por amores,

era aghora o que me faltaba.

Eu a Lobeira non vou

ca se non párome moito

unha faliña tras outra

falar d'amor prende moito.

Toca o pandeiro María

e penícallo Manuela,

no camiño me dixeron

qu'eras a flor da canela.

Manoel, Manoeliño,

Manoel feito de cera,

quen me dera se-lo lume

pra que Manoel derretera

Ben te vin entrar na misa,

ben te vin arrodillar-e

e por culpa de te ver-e

non me poiden presinar-e

Esta noite e maila outra

e maila outra pasada

abanei unha pereira

que nunca fora abanada

Chamáchesme moreniña

á vista de tanta xente

e aghora vaime quedare

moreniña para sempre

Chamácheme cadeliña,

e eu non mordín a ninghén

e se ladro á túa porta

é porque che quero ben.

Hei-te d'amar, paxariño

hei-te d'amar ghorrión

hei-te d'amar, paxariño

de dia, e de noite non

Hei-te d'amar, paxariño

hei-te d'amar, a máis hei

non me perda-lo cariño

non che perderei-na lei

Lindos ollos ten a cobra

cando mira de repente

vale máis un desengano

que andar enganada sempre

Da túa ventana* à miña

hai un salto dunha cobra

inda lle hei de chamar

à túa nai, miña soghra

Alghún dia or meus amores

o meu reghalo era velos

aghora en tanto me dá

ghanalos coma perdelos.

Anque che "sea" a vasoira,

o chao non cho hei de varrer,

que se tu m'"olvidaches"

outros che m'han de querer.

Chéghat'ela, chéghat'ela

Chéghat'ela e dalle un bico

se non fora por vergonza

xa lle tiña dado cinco.

Ll'esas túas maos son "blancas",

ll'eses teus dedos de "anillos",

son os que me fan andare

de noite polos camiños

Fuches miña, fuches miña,

e aghora véñote ver

e quéroche perghuntar

si o queres volver ser.

Cantai nenas, cantai nenas,

e deixai falar á xente,

qu'os tempos do amor se van,

non vos ha de durar sempre.

Si queres qu'a i-auga corra

tíralle o terrón á presa

nunca fun nin quero ser

plato de segunda mesa.

As tellas do teu tellado

botan auga sin chover

i-eu ben sei onde dixeches

que non me podías ver.

Piquiniña, piquiniña,

como a agulla de coser

se nacestes un pró outro

que ll'habedes de faguer.

Piquiniña, piquiniña,

como a agulla de bordar

se nacestes un pró outro

que ll'habedes d'esperar.

Heiche de comprar un manto,

heiche de comprar un velo,

pero non quero que durmas

na miña cama de ferro.

Non te cases na montaña,

que ch'é terra moi fría,

cásate no baixo d'Esgos

se queres ter fantesías.

Fun buscar o ben che quero

ao arenal de Sevilla,

fun buscar o ben che quero,

trouxen o ben che quería.

Porque dis que te casas

Non te deixo de querer

Casarás e enviudarás

E volverás ao meu poder

Pasei pola tua porta

Pedin-ch'augha e non ma deches

Cando pases pola miña

farei como ti fixeches

O amor que há-de ser meu

hei-no d'escoller a dedo

que non sexa pequeniño

nin ghrande que meta medo

Tanto me ten que me fales

como que pases calado

pena por ti non a teño

loito por ti non o traio

Olvidaches-me por probe

e eu a ti por vinculeiro

inda ti non é-lo ghalo

que cante no meu poleiro

Teño ouro, teño prata

teño calderilla e cobre

de todo che teño un pouco

menos d'amor, que son probe

Vai à merda co teu gharbo

e co teu barreño tolo

nin ti eras para min

nin eu para ti, tampouco

Eu teño cinco xustillos

e os cinco emballenados

tamén teño cinco amores

catro viven enganados

Estando na miña cama

deitadiña co meu home

quen me vai privar a min

de rañar onde me come.

Os solteiros valen ouro

I os casados valen prata

Os viúvos, calderilla

I os vellos, folla de lata

De Lagartóns a Vinseiro

hai moi pouco para andar,

por iso os anamorados

teñen pouco pra falar

Quedaches de vir ás nove

viñeches as nove e media,

pensas que non é pecado

enghañar a unha morena?

De Caroi a Corredoira

hai pouquiño que andar

por iso os namorados

teñen pouco que falar

Tantos que te pretenderon

se os tiveses xuntiños

habíache que facer-e

casona con vinte pisos

Á fonte vouche por auga,

á taberna vou por viño

i a túa casa a buscar

todo enteiro o teu cariño

Casa co home máis feo

se queres pasalo ben

que traballan coma burros

non cho namora ninguén

Capela que non ten santa

non se lle fai oración

amores que non dan gusto

non se lles fai atención

Anda dicindo teu pai-e

que estou toliña por ti

Que estou tola é mentira

pero que te quero si

Miña nai por me casar

ofreceume bois e vacas

e agora que me casei

deume unha taza de papas

As cintas do meu mandil-e

arrastran polos esqueiros

así andan arrastrados

todelos homes solteiros

Eu pedinlle a unha nena

ela non mo quixo dar

Eu pedinllo, ela deumo

e non hai máis que falar

A pereira non da uvas,

a ouveira non da peras;

viva quen ten os amores

no lugar das Tres aldeas.

Algún día foches meu,

agora véñote ver

que che quero preguntar

se queres volver a ser.

Anque as pedras se volveran,

anacos de carne viva;

eu che teño que querer

anque me coste a vida

Anque che son moreniña,

no é do polbo da eira;

xa me verás o domingo,

coma a rosa na roseira.

Aparta loureiro verde

Deixa clarear a lúa

Que estou no medio do monte

Non vexo cousa ningunha

Carballo verde do monte

augha fría non consente

o que ha de falar conmigho

ha de falar para sempre

Ei de subir o carballo

a cortar unha braghasta

que para falar contigho

unha palabra me basta

Non me tires con pedriñas

que estou a lavar a louza

tírame con palabriñas

cando túa nai non ouza

Estou en pasar o río

estou en non o pasar

estou en tomar amores

estou en non os tomar

Asubín ao alcipreste

e beixei de nó en nóe

Ti falas con cantas queres

Eu falo contigho sóe

As estrelas miudiñas

son as que alumbran o tempo.

Home de moitas amantes

varéalle o pensamento.

Non quero zapato baixo

que se me enterra na area,

non quero amores de lonxe

que os teño na miña aldea

Rapaciña do meu tempo

Chamáchesme a min rapaz

durme comigho unha noite

pola mañán mo dirás

O caravel cando nace

de pequeniño recende

non hai cousa máis humilde

que o amor cando pretende

Una noite no muiño

unha noite non é nada

mais durmir coa muiñeira

iso si que é foliada

Mal de amores, mal de amores

como unha silva se quita

que se arranca de cañoto

por onde non ten espiñas

Esta mäñán fun à iaugha

nunca tal augha nacera

que me roubaron o mozo

mentres qu'eu enchín a sella

dentro do peito teño

dúas iscamas dun peixe

unha di-me que te queira

outra di-me que te deixe